Gedachten op Berlijn Airport: over polymaths, eigenaarschap en uitvoering

Ik zit in de lounge op de luchthaven van Berlijn en denk terug aan de afgelopen 24 uur. Een gesprek op Zoom leidde ertoe dat ik een uur later een vlucht boekte en een team engineers persoonlijk ontmoette. Geen gewone engineers, maar strijdlustige, veelzijdige, allround mensen. Het inspireert. Het is lang geleden dat ik ergens was waar zoveel motivatie, zorg, intuïtie en nieuwsgierigheid zat. Het was een kick.

Ik kan niet veel over de dag vertellen, maar ik mocht werken aan problemen waar ik nooit echt over had nagedacht en nadenken over systeemontwerpen die ik nooit eerder had overwogen.

Het is best bemoedigend te weten dat mijn brein nog een beetje werkt na maanden diep in de krochten van een AI-startup.

Wees een polymath

De beste startups in de beginfase die ik heb gezien, zijn gebouwd door polymaths: mensen die breed en diep kunnen gaan. Het zijn niet zomaar “full-stack engineers” of “productmanagers” of “designers”. Die titels zijn te smal. Het zijn mensen die ‘s ochtends een API schrijven, tussen de middag een gebruikersinterview doen en ‘s middags een haperende toeleveringsketen debuggen. Ze passen zich aan omdat het moet, maar ze bloeien op omdat ze het willen.

Uitvoering telt. Om uitvoering geven telt nog meer. In deze teams is eigenaarschap meer dan aandelen op papier. Je ziet het in hoe ze over klanten praten, hoe ze een ontwerpkeuze verdedigen en hoe ze hun eigen werk uit elkaar halen om het beter te maken. Dat zag ik. Dat is het soort eigenaarschap dat de toekomst van een bedrijf bepaalt en de toon zet voor iedereen die later instapt.

Deze omgevingen zijn extreem moeilijk binnen te komen, niet omdat ze de deur dichthouden, maar omdat hun samenhang ze kwetsbaar maakt. De verkeerde hire kan het ritme verstoren. De juiste hire tilt iedereen hoger. Daarom is het zo verslavend als je erin zit. Het is een plek waar iedereen er helemaal voor gaat.

Wat maakt teams uitzonderlijk?

Dit zag ik bij hen:

Veelzijdig denken: ze benaderen problemen vanuit technisch, operationeel en menselijk oogpunt, zonder dat iemand het ze vraagt.
Eigenaarschap: als iets kapot is, repareren ze het. Als iets onduidelijk is, definiëren ze het. Als de timing niet klopt, parkeren ze het zonder drama
Focus op uitvoering: niet doorpiekeren om het piekeren, maar ook geen slordige shortcuts. Ze zijn eigenaar van hun werk, voelen de druk om te leveren en houden duidelijk van de uitdaging
Samenhang: een gedeeld tempo waardoor ze als één geheel werken. Het versterkt hun sterke punten en maakt hun zwakke punten minder erg

Zelden was ik in zo korte tijd zo onder de indruk van een team.

De uitdaging van cultuur bouwen

Ik heb eerder geschreven over het risico van slechte hires. Maar daar wil ik op voortbouwen. Want het risico in mijn toenmalige scenario ging over middelmatigheid die uitzaait in een team dat goed presteert.

Je kunt dit soort cultuur niet “installeren”. Je kunt geen workshop draaien en verwachten dat het verschijnt. Het komt uit het DNA van de oprichters, de eerste medewerkers en de gedeelde littekens van onmogelijke problemen samen oplossen. Elke nieuwe persoon moet energie toevoegen, niet wegnemen. Elk proces moet dat momentum beschermen zonder het te laten verstenen.

Dit team bestond uit oprichters, hackers en probleemoplossers die zich eerder hebben gebrand. Ze weten wat er nodig is om iets groots te bouwen en ze zijn niet bang om zich de handen vuil te maken.

En hier zit de adder onder het gras: hoe beter de cultuur, hoe moeilijker die te behouden is als je groeit. Samenhang kan wegglijden. Uitvoering kan vertragen. Eigenaarschap kan vervagen als de verkeerde mensen zich settelen. Daarom houden zo weinig bedrijven hun magie vast na de eerste 20 medewerkers. (Mijn persoonlijke overtuiging, dat en de onvermijdelijke uitbetaling bij serie E.)

Hoe mijn gesprekken met hen ook aflopen, ik vind het een heel inspirerende groep mensen. En ik kan niet wachten om te zien wat ze hierna doen.

Geschreven vanaf Terminal 1, luchthaven Berlin Brandenburg, na 24 uur die me eraan herinnerden waarom ik zo van dingen bouwen met uitzonderlijke mensen hou.