Peter Whitehouse, lesgeven boven meten

Peter Whitehouse ging in 2022 met pensioen en ik heb dat volledig gemist.

Ik zat op St. Joseph’s College, Gregory Terrace in Brisbane. Laat me duidelijk zijn: ik was een spectaculair waardeloze leerling. Afgeleid, zeer uitgesproken en principieel tegen luisteren naar mensen die meer wisten dan ik. Terrace hield me toch grotendeels overeind, en een paar arme zielen deden echt werk om me op de rails te houden. Damian Fall, nu de rector, was er een van. Nicola Crawford was een andere. Zij was mijn lerares Engels, sprak op de een of andere manier precies mijn taal, hield me tegen mijn zin geboeid en had een prachtige stem. Ik ben ze allebei enorm veel excuses verschuldigd, en veel dank.

Tot en met klas 9 bestonden onze IT-lessen vooral uit wedstrijdjes blind typen om onze vingers goed op het toetsenbord te krijgen. Dat is waarschijnlijk waarom ik nu zo snel typ. Ik wilde winnen. Al heeft de verhuizing naar het VK en het opnieuw leren van de Britse indeling me ongeveer een decennium teruggezet.

Dat was het plafond van wat de school onder computeren verstond. Het onderwijssysteem van Queensland bekommerde zich meer om het leerplan dan om wat de techsector echt nodig had. Terwijl de echte wereld opschoof naar dynamische webapps, Agile-oplevering en versiebeheer, beoordeelde het staatsleerplan kinderen nog op hoe goed ze een spreadsheet konden opmaken of pseudocode op papier konden schrijven.

En toen kwam Peter Whitehouse.

Hij was leraar, maar van de ergste soort. Een gevaar voor het staatsleerplan. Hij negeerde het leerboek zo goed als en deed het juiste. Hij gaf echt les.

Hij draaide de IT-club van de school en liet ons gebruiken wat we maar wilden. Had je een rare ingeving of programmeerde je iets doms, dan probeerde hij de domheid er niet uit te beoordelen. Hij porde je om door te bouwen. Hij leerde me Pascal voordat het ooit in het leerplan stond, en toen we er in de klas eindelijk aan toe kwamen, liep ik mijlenver voor. Hij zei altijd: “If you’re ever successful, I’ll take 10% of your second million”, en daar sta ik eigenlijk nog steeds achter. Lang voordat ChatGPT bestond, had ik Peter Whitehouse. Ik kon hem alles vragen en als hij het antwoord niet wist, zocht hij het op. Het was de eerste keer dat ik het niet actief haatte om in een klaslokaal te zitten.

Hij schreef zijn eigen lesmateriaal. Hij leerde 16-jarigen Agile-principes precies toen Agile de Australische industrie bestormde. Zijn leerboek stond op wonko.info/ipt, hopelijk eeuwig online, want ik vind dat het een stuk internetgeschiedenis is. Klassieke HTML. Zou prijzen winnen voor lelijk ontwerp. Echt, rauw publiceren op het web. Hij werkte het buiten schooltijd bij en hield het volledig open source. In de footer staat dat het draaide op vrije tijd en Belgische chocolade.

Wel gewoon HTTP. Ik heb hem gezegd Let’s Encrypt toe te voegen.

Het leerplan in de klas was het leerplan dat hij publiceerde. De overheid van QLD kan daar nog wat van leren.

Maar zijn echte nalatenschap voor mij is geheugenbeheer.

Hij leerde me geheugenbeheer toen ik 15 was. Dankzij hem heb ik nog steeds een schuldgevoel als ik systeembronnen verspil. Een kloterige memory leak of slechte garbage collection is geen voetnoot. Het is het zaad van een systeem dat bezwijkt onder belasting. Je verwerkt geen terabytes aan voertuigdata per seconde en draait geen AI-inferentie op schaal als je het deel hebt overgeslagen waarin iemand je liet geven om elke byte. Je komt daar omdat een leraar in Brisbane je goed geoptimaliseerde systemen liet bouwen voordat je wist wat goed geoptimaliseerd betekende.

Het frustrerende is dat het leerplan nog steeds niet is bijgetrokken. We meten nog steeds wat kinderen kunnen opdreunen, niet wat ze kunnen bouwen. Ik heb veel engineers aangenomen en de beste onthouder is nooit zo scherp als de beste oplosser. Dat gat wordt groter. AI verschuift het werk van code schrijven naar bepalen wat je bouwt, en de kinderen die worden getraind om op te dreunen, trainen voor het deel van het werk dat als eerste wordt geautomatiseerd.

Peter onderwees al het deel dat overleeft. Weten wat je bouwt, hoe je het samenstelt, waar de beperkingen echt knellen. Niets daarvan komt uit het leerplan. Het komt van gedwongen worden om over systemen na te denken voordat je één regel code schrijft. Ik hoop dat de regering van QLD zijn werk bekijkt en het met huid en haar overneemt.

Peter, ik weet dat je met pensioen bent. Maar de leerlingen die je nu zou lesgeven hebben je harder nodig dan wij. AI-systemen vragen om jouw stijl en jouw aanpak, en jij kunt die onderwijzen. Als je ooit een gastspreker nodig hebt om kinderen te vertellen waarom ze hun leraren niet moeten negeren zoals ik deed, ben ik er.

Zonder jou deed ik niet wat ik nu doe. Wat een verdomd goede leraar.